Ik vind bridgen leuk. Een spel wat blijft verbazen, één doosje kaarten, en een oneindig aantal variaties. Ooit probeerde ik dat over te brengen op mijn zus, en het enige resultaat daarvan was, dat ze verbijsterd was dat er over een kaartspelletje werkelijk bibliotheken vol zijn geschreven.

Die onbevangen kijk op bridge, en het genoegen wat het spelletje me na heel veel jaren nog geeft, dat is waar ik op deze blog over wil gaan schrijven.

En geloof me, ik ben zelf meer benieuwd of me dat gaat lukken dan wie van de voorlopig imaginaire lezers dan ook!